Terwijl Barbie en Oppenheimer naar hun gezamenlijke goede werken keken, moet het paar hebben verzucht: "Nu ben ik Barbenheimer geworden, de vernietiger van industriële excuses en conventioneel denken."
Zo voelt het zeker op de maandagochtend na wat het belangrijkste weekend van het jaar was bij de binnenlandse kassa. De dubbele releases van Barbie van Greta Gerwig en Oppenheimer van Christopher Nolan, twee films die waarschijnlijk tegen elkaar uitkwamen omdat de ene studio boos was op de andere vanwege de samenwerking met Nolan, is het meest consequente en verhelderende voorbeeld gebleken van hoeveel de grond onder de voeten van Hollywood-studio's verschuift in een post-pandemische wereld, en hoe traditionele aannames over wat een 'veilige gok' is, ook moeten veranderen.
Zoals je waarschijnlijk al hebt gehoord, heeft de gecombineerde en uiteindelijk complementaire aantrekkingskracht van Barbie en Oppenheimer een uniek cultureel moment gecreëerd waarop opwinding over een vermeende 'meme' een echte opwinding van het publiek bleek te zijn om naar de film te gaan. Beide films vernietigden hun verwachtingen toen ze het weekend ingingen, waarbij Barbie door de studio werd verwacht ergens tussen de $ 80 miljoen en $ 100 miljoen te verdienen (met voorspellers die dat velddoelpunt op het laatste moment naar misschien $ 130 miljoen verplaatsten). Ondertussen werd Oppenheimer vastgepind om tussen de $ 40 en $ 50 miljoen te verdienen, iets minder dan Nolan's eerdere epos uit de Tweede Wereldoorlog, Dunkirk, dat $ 50,5 miljoen verdiende in 2017.
Beide films verbrijzelden die toch al rooskleurige cijfers. Oppenheimer boekte een triomfantelijke $80,5 miljoen volgens Universal Pictures, terwijl Barbie degene bleek te zijn die nucleair ging werken, met een brutowinst van $155 miljoen in eigen land in de eerste drie dagen, volgens Warner Bros. Pictures. Ja, dat is een record voor een door een vrouw geregisseerde film, die de 153 miljoen dollar van Captain Marvel in 2019 overtreft. -box-benadering van een "IP-film" door ervoor te zorgen dat deze een echte regiestem en artistieke bedoeling had. Het resultaat is een film die ook wereldwijd werd geopend voor $ 337 miljoen. Ondertussen maakt Oppenheimer een spetterende start van $ 174 miljoen wereldwijd.
Als je de kassa van beide films en al het andere dat momenteel in de bioscoop draait, combineert, is dit het grootste weekend in juli ooit, en de vierde grootste periode. Het is ook een kans voor Hollywood om serieus na te denken over zijn oude conventionele manier van denken.
Noch Barbie noch Oppenheimer is technisch gezien een totaal onbekend 'eigendom'. De ene is gebaseerd op de meest populaire speelgoedlijn in de geschiedenis en de andere gaat over een van de beroemdste (en controversiële) wetenschappers die ooit heeft geleefd. Het is echter niet wat ze zijn wat opvalt; het is wat ze niet zijn. Beide films zijn zeer ambitieuze swings van gerespecteerde auteurs, geen van beide volgt een duidelijke studioformule, en beide hebben het geluk geen vervolg, prequel, remake, reboot of 'requel' te zijn. Wat het reguliere publiek betreft, zijn het originele nieuwigheden die iets anders bieden dan waar de studio de afgelopen 20 jaar op heeft ingezet als blockbusters - en ze schieten voorbij wat studio's lang hebben aangenomen als hun "zekere zaak". "kaskrakers.
Bedenk dat vóór dit weekend de zomer van 2023 op zijn best middelmatig was en in het slechtste geval een waarschuwingsbel over ijsbergen in het verschiet. Eerder waren Guardians of the Galaxy Vol. 3 en Spider-Man: Across the Spider-Verse, beide superheldenfilms en beide sequels. De ene was echter een uitzending naar een populaire franchise die ten einde liep (en een die eerder grotere aantallen plaatste in 2017), en de andere een vervolg op een film uit 2018 die op zichzelf fris aanvoelde.
Ondertussen vielen lang-in-de-tand-franchise-inzendingen zoals Indiana Jones and the Dial of Destiny en Mission: Impossible – Dead Reckoning Part One onder de verwachtingen van de studio, waarbij Indy vooral werd uitgekozen als een flop gezien het verbluffende budget van $ 295 miljoen (wat is jammer, ik vond het persoonlijk leuk). Warner Bros. zette zich volledig in voor The Flash, een superheldenfilm die ergens tussen de $ 200 miljoen en bijna $ 300 miljoen kostte, afhankelijk van wie je het vraagt - ver boven wat WB aan Barbie uitgaf - en werd in de pers gehyped als de beste superheld van de studio film sinds The Dark Knight van Christopher Nolan. Die film crashte en brandde met een catastrofale opening van $ 55 miljoen, zelfs met de nostalgische hook van Michael Keaton die terugkeerde als Batman in alle trailers.
Omgekeerd is de eigenlijke nieuwe film van Chris Nolan deze zomer een spraakzaam, somber en intens volwassen, drie uur durend epos met R-rating over mannen die in kamers zitten en nadenken over het einde van de wereld. Die film opende veel groter dan The Flash/Batman 9.5, Indiana Jones 5, Mission: Impossible 7, Transformers 7 en Fast & Furious 10. Want ja, zelfs de Toretto-familie van Vin Diesel is in verval met May's Fast X o
pening op $ 67 miljoen (ver onder de helft van Barbenheimer). Het boekte toen wereldwijd $ 705 miljoen, maar liefst 43 procent minder dan The Fate of the Furious 'bruto $ 1,2 miljard slechts twee termijnen geleden.
Dit weekend zou moeten klinken als het kwartje vallen. Het publiek wil nieuwe dingen en ze reageren er vooral op als ze goed zijn gedaan. En zowel Barbie als Oppenheimer bleken homeruns te zijn met een breed scala aan mensen, elk met de felbegeerde "A" CinemaScore van ondervraagde kaartkopers.
Wanneer u de reikwijdte verbreedt naar de laatste 12 maanden aan de kassa, wordt het portret duidelijker. Terwijl het oude vervolg/requel Top Gun: Maverick in de zomer van 2022 overdreef, leverde het geen stuit op een zevende Mission: Impossible-film ondanks de bewonderenswaardige inzet van Tom Cruise voor in-camera stunts en ondersteuning van bioscoopbezoek. Ondertussen ziet het merk dat WB's fiscale jaren tussen 2016 en 2019 onderschreef, DC Comics, eruit alsof het in een vrije val zit met Black Adam, Shazam! Fury of the Gods en The Flash floppen back-to-back-to-back.
Zelfs de eens zo onoverwinnelijke Marvel Studios heeft een deel van zijn luchtdichte greep op het publiek verloren. Bioscoopbezoekers voelen zich niet langer gedwongen om "ze allemaal te zien" om het verhaal te volgen. Ze komen opdagen voor Guardians of Spidey, maar mensen hebben er nu geen probleem mee om de nieuwste Ant-Man over te slaan.
De afgelopen tien jaar heeft een studiosysteem dat steeds meer afhankelijk is van de belangen van Wall Street geprobeerd de risico's te beperken door jaar na jaar keer op keer in te zetten op dezelfde franchises en merken. Gedurende de hele jaren 2010 reageerde het publiek op dezelfde manier, meestal kwamen ze opdagen voor de 'evenementen', ook al werden die evenementen steeds meer geïndustrialiseerd in hun lopende bandachtige constructie. Zo ging Star Wars van een van de meest geliefde sagen in de bioscoop naar een Disney-merk met afnemende opbrengsten in theaters en meer recentelijk op Disney+. Het is ook hoe we een punt hebben bereikt waarop twee van de grootste weddenschappen van deze zomer de respectieve vijfde en zevende inzendingen in decennia-oude franchises waren, met een ster ouder dan 80 of 60 die het avontuur leidde (en nogmaals, Ford was fantastisch in zijn zwanenzang).
Het lijkt erop dat de bedrijfslogica van 'veilig en vertrouwd' nu tegen een muur aanloopt. En het moet worden opgemerkt dat Universal en WB dit tot op zekere hoogte erkenden. Universal heeft Nolan agressief het hof gemaakt voor Oppenheimer, een film die op papier klinkt als een vakantie-Oscar-lieveling die moeite zal hebben om break-even te spelen. Toch brachten ze het op de markt als een zomerhit, en nu is het er een. Omgekeerd vertrouwde WB Robbie genoeg om haar in staat te stellen een regisseur en co-schrijver te selecteren die met een specifieke mening zouden komen ... en toen bracht de studio het op de markt.
De resulterende afhaalmaaltijd lijkt te zijn als je het publiek iets unieks geeft als Gerwig's Barbie, die nog steeds merkbekendheid heeft maar in niets lijkt op wat Hollywood in minstens tien jaar als evenementenfilm op de markt heeft gebracht - inclusief het feit dat het een komedie is!
Het kan natuurlijk gemakkelijk zijn om de verkeerde lessen te trekken uit deze box office-uitvoeringen. Mattel is al halverwege en overtuigt studio's om een gedeeld universum te creëren op basis van de verschillende speelgoedlijnen; en het lijkt waarschijnlijk dat studio's binnenkort zullen proberen de nieuwigheid van contra-intuïtieve films zoals Barbie en Oppenheimer met dezelfde releasedatum na te bootsen. De nieuwigheid was echter niet alleen dat de films verschillende tonen, genres of esthetiek hadden; het was dat het twee echt opwindende concepten waren die werden verteld door de lens van zeer ambitieuze filmmakers. Zelfs het publiek dat Barbie dit weekend zag zonder de naam van Gerwig te kennen, kon waarschijnlijk aan de marketing zien dat dit niet uit een fabriek kwam zoals zoveel sequels en andere moderne IP-films.
Als het komende jaar plus superheldenfilms en studio-tentstokken de trends van de zomer van 2023 voortzetten, zouden de studio's lang moeten nadenken of hun risicomijdende algoritmen zelf een risico zijn geworden voor publiek dat wanhopig op zoek is naar originaliteit - of het nu M3GAN of Barbie is. Ze willen misschien ook hun beweringen heroverwegen dat ze niet kunnen voldoen aan de eisen om schrijvers en acteurs eerlijk te betalen. Want als ze niet denken dat het de gecombineerde aantrekkingskracht van Gerwigs visie en de sterrenkracht van Robbie en Ryan Gosling was die van Barbie de grootste film van het jaar maakte, leven ze in een fantasieland.
No comments:
Post a Comment