ثمره دانش: قرآن-داستان

 پس از پایان امتحان و اخراج عزازیل با خلقت شیطان، خداوند به آدم دستور داد که در بهشت زندگی کند و هر چه دوست داری از آن بخورد، اما هرگز به این درخت نزدیک نشو، وگرنه ظالم می شوی. این درخت متعلق به ویدیا بود که با خوردن میوه های آن می توان خوب و بد را تشخیص داد.

وقتی آدم وارد بهشت شد، خداوند فرمود: «خوب نیست که آدم تنها بماند، برای او همنشینی می‌سازم». و خداوند آدم را در خوابی بسیار عمیق بخواباند. وقتی آدم خواب بود، خداوند یکی از دنده هایش را بیرون آورد و به جایش پر از گوشت کرد. خداوند از این دنده زنی را آفرید و آن زن را نزد آدم آورد. می گویند مردان یک دنده کمتر از زنان دارند زیرا آن دنده آدم برداشته شد. آدم با دیدن زنی که از دنده ساخته شده بود گفت که او استخوانی از استخوان من و گوشتی از گوشت من است، از این رو او را زن می نامند زیرا او را از مرد بیرون آورده اند. زن آدم را فقط به این دلیل که از «حیان» یعنی مردی زنده به دنیا آمده، «حوا» می‌گویند.

وقتی شیطان از بارگاه خدا رانده شد، چشمش به سینه اش افتاد و در فکر چاره ای افتاد که به وسیله آن حضرت آدم را از بهشت بیرون کنند. در حالی که فکر می کرد، وقتی فهمید که آدم از خوردن میوه های یک درخت منع شده است، بسیار خوشحال شد و شروع به فکر کرد: حالا باید زود به آنجا برسم و حمله کنم. از طریق مانترا بلافاصله به دروازه بهشت رسید و با صدای بلند شروع به گریه کرد. طاووس فریادش را شنید. او که فهمیده بود فرشته ای به دردسر افتاده است، نزد او دوید تا به او کمک کند و علت گریه او را جویا شد. شیطان گفت: برادر، شنیده ام که بهشت جای بسیار زیبایی است و ارزش دیدن دارد، پس می خواهم آن را ببینم. جادوگری." من هم به شما دانش خواهم آموخت."

طاووس پاسخ داد: نترس. امروزه دروازه بان دروازه بهشت یک مار است. و او دوست بسیار صمیمی من است. حتماً ترتیبی می دهم که تو بهشت را ببینی.» این را گفت و او را با خود برد، مستقیم به دروازه بهشت آمد و به مار گفت: «اینها دوستان من هستند. لطفا بهشت را به آنها نشان دهید."

مار گفت: هیچکس اجازه ندارد حتی پا در دروازه بهشت بگذارد، از این رو نمی توانم دستورات شما را اجرا کنم.

شيطان با شنيدن اين سخن گفت: «اگر مي خواهي به من لطفي کني، چنان نيرنگي به تو مي گويم تا تو را متهم به هر نوعي نکني و کار تمام شود، آن نيرنگ اين است که در دهان تو بنشينم و در را باز کن. من از دروازه رد می شوم. جایی برای تو باقی می ماند که قسم بخوری که به هیچکس جز خودم اجازه ندادم حتی پا به دروازه بگذارم. مار این را فهمید و شیطان در دهانش نشست و از در گذشت. مار دوباره در جای خود ایستاد و شیطان به آدم و حوا سرگردان شد. پس از مدتی گپ زدن با آنها، پرسید - چرا میوه آن درخت را نمی خورید؟

گفتند: پروردگار ما آن را حرام کرده است.

سپس شیطان با حیرت فراوان پرسید: خداوند آن را حرام کرده است؟

او پاسخ داد - بله.

سپس شیطان گفت: اگر از میوه این درخت بخوری، بدون شک مانند فرشتگان جاودانه خواهی بود.

آنها این را باور نکردند، پس گفتند: ما نمی توانیم پروردگارمان را نافرمانی کنیم.

سپس شیطان به خدا سوگند یاد کرد و گفت: «به تو راست می‌گویم که با خوردن میوه، قطعاً از ترس مرگ نجات خواهی یافت و خداوند حتی از این امر خبر نخواهد داشت».

وقتی قسم می خورد اعتماد به نفس پیدا می کرد، چون در آن زمان هیچ کس سوگند دروغ نمی داد. او که فریب شیطان را خورده بود، میوه را چید و خورد. سپس چه شد - شیطان با خنده روی برگرداند و از دروازه بیرون رفت و گفت من به قولی که برای گمراه کردن آدم داده بودم عمل کردم. حالا من هم همینطور دیگران را گمراه خواهم کرد، زیرا وقتی غزوه من در بهشت الله میان انجام شد، پس دنیا چه خواهد گفت؟

از طرفی بعد از خوردن میوه چشم علم آدم و حوا باز شد و فهمیدند که ما کاملاً برهنه هستیم و اینطور برهنه ماندن درست نیست. دویدند تا از درختان برگ بچینند تا اندامشان را بپوشانند، اما موهایشان به بلندی درختان خرما بود، به همین دلیل در درختان دیگر گیر کردند.

هنگامی که خداوند از این خبر آگاه شد، فرمود: «شما با فریفتن شیطان از فرمان من سرپیچی کردید، از این رو گناهکار هستید، اکنون در بهشت برای شما جایی نیست، بروید، همگی در زمین به عنوان دشمنان زندگی می کنید. همدیگر." یعنی طاووس مال مار است، مار مال زن و مرد است، زن و مرد مال مار است و شیطان مال همه است! الله میان با گفتن این حرف همه را روی زمین انداخت. می گویند مار قبلاً بسیار زیبا بوده است. او چهار پا مانند شتر داشت، اما برای تنبیه او را بردند تا با راه رفتن روی شکم دچار درد شدید شود. پاهای طاووس هم قبلا خیلی زیبا بود ولی زشت بود تا طاووس هر وقت می دید گریه می کرد.