Einn daginn var bóndi að vinna úti á túni með syni sínum. Skyndilega féll fótur sonar hans á skott snáks. Um leið og þrýst var á skottið hvæsti kvikindið og beit bóndasoninn.
Snákurinn var eitraður. Sonur bónda dó samstundis vegna áhrifa eitursins.
Þegar bóndi sá dauða sonar síns fyrir framan sig varð bóndi reiður og til að hefna sín tók hann upp öxi sína og hjó af snáknum. Snákurinn byrjaði að hryggjast af sársauka.
Hann varð líka mjög reiður og staðráðinn í að hefna sín, fór inn í fjós bóndans. Þar beit hann fénaðinn. Allt féð dó.
Þegar bóndinn sá svo mikinn missi fór hann að hugsa: „Ég hef þjáðst mikið vegna haturs míns á snáknum. Nú þarf að taka enda á þessu hatri. Ég ætti að rétta fram vináttuhönd í átt að snáknum."
Hann fyllti skál af mjólk og geymdi hana nálægt holu snáksins. Þá sagði hann: „Við ollum báðir miklum skaða. Nú skulum við binda enda á þennan fjandskap og verða vinir. Þú gleymir hverju sem gerðist. Ég gleymi líka."
Snákurinn svaraði innan úr holunni: „Taktu mjólkurskálina og farðu strax héðan. Mín vegna hefur þú misst son þinn, sem þú munt aldrei geta gleymt og þín vegna hef ég misst skottið mitt, sem ég mun aldrei geta gleymt. Þess vegna er vinátta ekki lengur möguleg á milli okkar.“
Lærdómur: Ranglæti er hægt að fyrirgefa en ekki gleymast.
No comments:
Post a Comment